Foto: Archief

Het is weer zomer. In Dordrecht betekent dit doorgaans opgebroken straten, wegomleidingen en veel overlast. Vooral inwoners van de Dordtse binnenstad worden, bijna dagelijks, onaangenaam verrast door nieuwe verkeersborden, wegbelijningen, hekken en stoplichten. Om binnen redelijke tijd van A naar B te komen, zou een cursus logistiek plannen geen overbodige luxe zijn. Het feit dat sommige straten weken, soms maanden zijn afgesloten (Vriesestraat) terwijl anderen dan wel, dan weer niet toegangkelijk zijn (Singel), draagt mijns inziens alleen maar bij tot nog meer ergenis en zelfs aggressie in het verkeer.

Dat het ook anders kan, bleek toen ik onlangs in Andorra was.
In het plaatsje La Massana ligt de belangrijkste doorvoer route naar de skipistes van Grand Valira. Met het oog op de grote stroom toeristen die hier in de winter wordt verwacht, werd in vijf dagen tijd, over een lengte van bijna twee kilometer, een compleet nieuwe laag asfalt neergelegd inclusief belijning. Dit alles zonder dat de weg ook maar een moment volledig is afgesloten.

Dit werkt als volgt. Er wordt een grote groep arbeiders en materiaal opgetrommeld. Vervolgens wordt het asfalt aan een kant van de weg volledig verwijderd met behulp van een freesmachine, zodat de dag erna de nieuwe asfaltlaag kan worden gelegd. Op dag drie en vier gebeurt hetzelfde aan de andere kant van de weg, zodat op dag vijf de belijning kan worden aangebracht.

Personeel van de dienst Circulacio, in Nederland zijn dit de Verkeersregelaars, werken met man en macht om het verkeer in goede banen te leiden. Natuurlijk leidt dat ook hier tot overlast en af en toe een file, maar door een goede samenwerking met de werklui wordt dit tot een minimum beperkt.
Erg mooi om te zien is hoe de mannen met meetlinten en krijt, druk in de weer zijn om de strepen te trekken over het wegdek waar later de belijning wordt aangebracht. Om de overlast te beperken gebeurt dit terwijl het verkeer mag blijven rijden. Een goede communicatie tussen werkers en bestuurders  is hier wel van essentieel belang.
Na vijf dagen is het dan zover; de weg ligt pronkend te wachten op de eerste stroom toeristen, die natuurlijk weer het nodige geld in het laatje brengen.

En nu, terug in Dordt, ben ik na afwezigheid van twee weken al helemaal het spoor bijster en vraag ik mij, rijdend langs afzetting en omleiding, af waar al die wegwerkers zijn gebleven. Of zou dit misschien met de Bouwvak te maken kunnen hebben?
Dit klinkt voor de hand liggend ware het niet dat buiten deze periode de situatie niet heel veel anders is.
Waarschijnlijker is dat de gemeente Dordrecht prestige zo hoog in haar vaandel heeft, dat af en toe wordt vergeten om ook eens verder te kijken dan het water rondom dit eiland.

Paul Schrandt